In de serie schone leien tast ik landschappen en interieurs af met een laserstraal.
Terwijl ik een laserstraal op de dingen richt, en daarmee teken, maak ik tijdopnames met twee camera’s in stereo-opstelling. Dat levert 3-dimensionale ‘lichtsculpturen’ op die de contouren aannemen van vormen die zelf onzichtbaar blijven. Het tasten in het donker wordt zo verbonden met het zien van ruimte. Deze beelden zijn te bekijken door kijkdozen die uit 2 diaviewers bestaan.
Behalve dat dit een manier is om plekken op de tast in kaart te brengen benadrukt deze vorm van vastleggen de vluchtigheid van het medium fotografie.
Omdat ik tijdens het aftastproces het eindresultaat niet kan controleren, (ik moet raden wat de optelsom is van mijn tekenactiviteit aangezien ik alleen maar een bewegend lichtpuntje in het donker zie), is er een grote mate van intuïtie in het spel. Het is een vorm van automatisch schrift.
