Dit project gaat over een flatgebouw, de Egeldonk, die op het punt staat gesloopt te worden. Ik heb de flat getransformeerd tot een kijkkast. De kijkkast bestaat uit 49 diakijkers met dia’s die een kijkje bieden in verschillende kamers van de door de bewoners verlaten Egeldonk flat. De viewers zijn op exact dezelfde ruimtelijke manier ten opzichte van elkaar geplaatst als de kamers in het flatgebouw. De installatie oogt daarmee als een miniatuur flat.
De dia’s zijn op een speciale manier gemaakt. De kamers van deze flat zijn in camera’s obscura veranderd. Door de kamers te verduisteren met zwart plastic en daar een gaatje in te prikken wordt het uitzicht van buiten omgekeerd geprojecteerd op de muren van de kamer. Door dit geprojecteerde uitzicht te fotograferen worden binnen- en buitenwereld in één dia samengebracht. Deze beelden vragen een lange belichtingstijd: 30 minuten.
De viewers kunnen afzonderlijk worden bekeken, waarmee een blik in een apart vertrek wordt geworpen. Maar het is ook mogelijk 2 viewers van aangrenzende kamers tegelijk te bekijken. Daarmee kan, gefocused op het beeld ‘door de muren’, een driedimensionaal beeld verkregen worden van het uitzicht buiten. Het is mogelijk verschillende viewers naast elkaar met elkaar te combineren, waardoor de kijker een panoramische range van 3D beelden tot zijn beschikking heeft. Daarmee creëert de installatie een veld van met elkaar vervlochten 3D-beelden.
Voor mij is de flat een soort klankkast waarin zowel zijn omgeving als zijn geschiedenis weerklinken. Die ‘nagalm’ van een plek interesseert me.
Ik gebruik de flat als een receptor, vergelijkbaar met een radiotelescoop die bestaat uit een netwerk van aan elkaar geschakelde antennes verspreid over een groot aardoppervlak.
Het is een raamwerk waarin ik verschillende dimensies van een landschap met elkaar vervlecht.
Met dank aan: Stadsdeel Zuidoost, Amsterdams Fonds voor de Kunst, Woningstichting Rochdale en stichting Het Krakende Ei
