Wobbe van der Meulen

Gisteren was ik in het Stedelijk Museum. Ik ga het niet hebben over de kunst die ik daar zag. Bij de expositie ‘Tegenwoordigheid van geest’ viel mijn oog op een kranteartikel in een vitrine waarin melding wordt gemaakt van de Piraha, een indianenstam uit de Amazone die regelrecht afkomstig lijkt uit het verhaal ‘Tlön, Ucqbar, Orvis, Tertius’ van Borges. Deze Piraha kennen geen getallen. Ze hebben geen woorden voor kleuren en geen voltooid verleden tijd. Voornaamwoorden hebben ze geleend van een andere taal, deze schijnen ze aanvankelijk niet hebben gehad. Hun taal kent maar 10 verschillende betekenisonderscheidende klanken: een wereldrecord. De grammaticale eenvoud van hun taal compenseren de Piraha met een systeem van syllabische intonatie die allerlei betekenisnuances toevoegt. Verder wordt de taal uitgebreid met zingen, fluiten en neuriën. De Piraha hebben ‘geen collectief geheugen dat verder dan 2 generaties teruggaat’, ze kennen geen kunst en vertellen elkaar geen verhalen. Het begrip fictie kennen ze niet. Piraha hebben geen scheppingsverhaal of andere mythen. Ze kennen geen abstracte begrippen en vertellen elkaar alleen over dingen die ze uit eigen ervaring kennen. Hun taal kent geen recursie. (=het inbedden van zinnen in andere zinnen).
Het mooiste stukje van het artikel komt nu (ik citeer George Monbiot die hier antropoloog Daniel Everett citeert): “After struggling with one grammatical curiosity, he realised that the Piraha were “talking about liminality – situations in which an item goes in and out of the boundaries of their experience. [Their] excitement at seeing a canoe go around a river bend is hard to describe; they see this almost as travelling into another dimension.”"

Klik hier voor het kranteartikel http://www.monbiot.com/archives/2005/08/16/a-life-with-no-purpose/

Meer over de Piraha:

http://findarticles.com/p/articles/mi_m1200/is_24_168/ai_n16029317

http://itre.cis.upenn.edu/~myl/languagelog/archives/001387.html