Bij het TV-programma Wedden dat?… zag ik eens een man die alleen al bij het aandachtig bestuderen van de groeven van een plaat het muziekstuk, de opname op die plaat, kon herkennen. Of hij een groot muziekliefhebber was, betwijfel ik. Op de radio hoorde ik ooit een man geïnterviewd worden die als hobby het verzamelen van geluidsopnames van treintrajecten had. Hij had heel Nederland compleet. Bij het horen van een geluidsfragment wist hij precies welk traject er werd afgespeeld. Dat was in de tijd dat de trein nog kedeng-kedeng zei. De vooruitgang die alle obstakels wegneemt, heeft deze hobby ingehaald. Ook het herkennen van platengroeven zal mettertijd als hobby uitsterven.
Er is een overeenkomst tussen een platengroef en een treintraject. Een reisje met de trein kun je beschouwen als een landschap dat wordt ‘afgespeeld’. Omgekeerd kun je een platengroef zien als een opgerold landschap dat wordt gedecodeerd. Zingende bergen.
Kijk eens goed naar het landschap hierboven. Hoort u de Hawaiiaanse palmen ruisen, de golven zingen?
P.S. Meer over de zapakara’s hier. Geen Hawaiaanse palmen dus, maar Surinaamse.
Filed under Uncategorized. |
De atlas van belevingswereld is een nieuwe variant van de allegorische kaart. De allegorische kaart is tegenwoordig weer populair, nu als hulpmiddel bij persoonlijke groei- en ontwikkeltrajecten. ‘Bergen van werk’ en ‘klim naar leiderschap’ zijn zo een paar kaarten in de atlas van belevingswereld.
Wat mij fascineert aan dit soort kaarten is dat het kaarten zijn van het ‘nergensland’ van onze ervaringen. Een onmogelijkheid, maar wel een prachtige onmogelijkheid: toegang tot onze ervaringen te hebben als een toerist of ontdekkingsreiziger. Het gaat niet zozeer om het objectieve waarheidsgehalte maar om het plaatsen van ervaringen in een zinvol perspectief. Daarmee is een allegorische kaart uiteraard een afspiegeling van de normen en waarden van zijn tijd.
Deze kaart van het Royaume de Coquetterie is een satire van abbé d’Aubignac op de kaart van het koninkrijk ‘Teder‘. Uit de kaart van het Koninkrijk Koketterie valt een moralistisch drama te destilleren van losbandigheid, ijdelheid etc. naar een uiteindelijke inkeer (rechtsonder via Kapitein Berouw naar de Kapel van de Heilige Terugkeer).
Dat deze kaart vergezelt gaat van een fictieve reisbeschrijving waarin een groep Hollanders voorkomt die dit eiland ontdekt, vlak voor de kust van Kaap de Goede Hoop (een bestemming uit belevingswereld die ook in de Bosatlas staat aangegeven), kan geen toeval zijn. Zie ook mijn vorige blog duke of prunes waarin een fictieve reisbeschrijving uit dezelfde tijd, van een land in de vorm van een vrouw, Merryland, voorkomt. De 18e eeuw was geobsedeerd door het ‘vrouwelijke’. De beschrijving van het Koninkrijk Koketterie is dan ook een satire op die ‘vrouwelijke’ eeuw en de rol van de vrouw in die tijd.
De normen en waarden zijn anders in het tijdperk van groei en ontwikkeling, maar de uiteindelijke gewenste uitkomst in belevingswereld anno nu is hetzelfde: een reiziger die het einddoel bereikt. Dat is de prettige illusie die deze kaarten geven: dat er een doel te bereiken valt en dat er een route uit te stippelen is naar dat doel.
Filed under belevingswereld. |
De natuur is een vrouw. Voor wie daarvan niet overtuigd is, deze foto van de Jordaanvallei.
Aan deze foto moest ik denken toen ik in een oud nummer van Maatstaf een interessant artikel zag over geo-erotiek in de Engelse landschapstuin. Het oeroude gebruik in de poëzie van het landschap als metafoor voor het (vrouwelijk) lichaam (of andersom: het lichaam als metafoor voor het landschap) wordt in de 18e eeuwse landschaps- en tuinarchitectuur een letterlijk gebruik. Na de tuinen van Versailles met zijn strakke, mannelijke architectuur wordt het ideale landschap vrouwelijk; the serpentine line wordt het nieuwe criterium.
Het ideale landschap in de 18e eeuw is een vrouw, met alle daarbij behorende attracties.
Een beetje 18e eeuwse landschapstuin heeft een Venus-vallei of een Venusgrot. Het betreden van een tuin wordt daarmee een liefdesdaad. Dit soort van exploraties heeft zijn tegenhanger in de literatuur (waarin het de landschapsarchitectuur voor was), met o.a. Erotopolis: the present state of Betty-land, (uit 1684) of Thomas Stretser’s parodie op het genre van de reisbeschrijving: A new discription of Merryland. Containing, A Topographical, Geographical and Natural History of that country (uit 1740). In dit boek komt een ontdekkingsreiziger voor met de veelzeggende naam Roger Pheuqeuwell.
De gravure hiernaast, uit Little Merlin’s cave, laat zien hoe pornografie en tuinarchitectuur prima met elkaar te combineren zijn. (Little Merlin’s cave, een gedicht verlucht met gravures, verscheen naar aanleiding van een in 1735 door William Kent werkelijk gerealiseerd ontwerp voor de echtgenote van koning George II). Deze tuin werd trouwens een dankbaar onderwerp van spot in de pers.
Deze gravure doet me erg denken aan schilderijen van Dali, waarin landschappen menselijke trekken vertonen. Beide (zowel gravure als schilderijen van Dali) vertonen sterke verwantschap met de schilderkunst van Arcimboldo, (denk aan zijn bekende portrettenreeks de vier seizoenen).
Ook in de Victoriaanse tijd werden er nog Venusgrotten ontworpen, zie afbeelding hiernaast.
Later meer over de geo-erotiek.
Noten:
Luc. H. Grollenberg – Atlas van de Bijbel, Elsevier 1954
Wim Meulenkamo en Karin Westerink- De schouders van Grace Kelly of Little Merlin’s cave: de Engelse landschapstuin als erotische metafoor. Maatstaf 1987 nummer 8/9 erotiek-special
Filed under geo-erotiek. |
Iedereen ziet meteen aan deze foto wat op schaal en wat werkelijke grootte is. Megalithische bouwwerken zijn nou eenmaal gemakkelijker op schaal na te maken dan een gigantische versie van hartmann stoelen, een plankier, tuintegels en struiken. Het is een kwestie van geld en inspanning. Waarom zou je moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Maar ik vind (en niet alleen maar omdat de mogelijkheid bestaat) dat de andere variant ook bestaansrecht heeft. Iets voor een themapark ‘Alice in wonderland’.
Dat is wat me frappeert: dat je aan de stenen op zichzelf niet kunt zien hoe groot ze zijn. Alsof gesteente een fractal is. Bij water is dat anders: je ziet duidelijk de capillaire werking bij bijv. kleine scheepsmodellen in water. Golven kun je niet verkleinen. Dat viel me altijd zo tegen bij de avonturen van Ome Willem. Die knulligheid van het water. Toen ik later de herhalingen zag van Thunderbirds vond ik dat juist weer gaaf.
Filed under Uncategorized. |
Graag zou ik eens de complete collectie strandzanden, waarvan hiernaast op de foto een fractie, in het echt zien. (1359 buisjes!) Jammer genoeg wil de arénophile haar identiteit niet bekend maken. Een fraai uitgegeven fotoboek met al dit zand, dat zou ik ook erg mooi vinden… Geweldig idee, zo’n verzameling!
Dit artikel uit de Ouest-France van 18 juli bracht me op het volgende idee: een verzameling gebottelde lucht. Ik zie een groot rek voor me met glazen flessen gevuld met lucht uit alle wereldsteden. Maar ook andere locaties, bijvoorbeeld de top van de Mount Everest, of de Noordpool zijn welkom. Geen enkele plek zou ik willen uitsluiten. De enige beperkende eis die ik zou willen stellen is de eis dat een plek een naam heeft; op de kaart te vinden is.
Een ieder die nog op vakantie in het buitenland (Nederland mag ook) gaat zou ik willen vragen om een glazen beugelfles van 1000 ml mee te nemen. (te bestellen bij: http://www.eflessen.be/product/217/beugelfles-rond-fles-glas-deco-beugelsluiting-1000ml-zonder-sluiting-beugm.html)
Eenmaal op de vakantielocatie aangekomen wordt de fles geopend en deze staat minimaal 24 uur open in de buitenlucht alvorens hij definitief gesloten wordt. De lokatie en datum en het tijdstip van afsluiten worden genoteerd (locale tijd).
Personen die met een gevulde fles vakantielucht thuiskomen verzoek ik om contact met me op te nemen. Tegen vergoeding van de aanschafkosten van de beugelfles neem ik graag hun souvenir in ontvangst. Verder geef ik als tegenprestatie een CD met een hi-res opname van een kamer van de Egeldonk (kijk voor meer info hier)
Filed under Uncategorized. |
Bij het opruimen van de meterkast vond ik deze. Toen vakmanschap nog meesterschap was…
Filed under Uncategorized. |
Bij het TV-programma Wedden dat?… zag ik eens een man die alleen al bij het aandachtig bestuderen van de groeven van een plaat het muziekstuk, de opname op die plaat, kon herkennen. Of hij een groot muziekliefhebber was, betwijfel ik. Op de radio hoorde ik ooit een man geïnterviewd worden die als hobby het verzamelen van geluidsopnames van treintrajecten had. Hij had heel Nederland compleet. Bij het horen van een geluidsfragment wist hij precies welk traject er werd afgespeeld. Dat was in de tijd dat de trein nog kedeng-kedeng zei. De vooruitgang die alle obstakels wegneemt, heeft deze hobby ingehaald. Ook het herkennen van platengroeven zal mettertijd als hobby uitsterven.
