Wobbe van der Meulen

Ongeveer de helft van wat ik op dit blog schrijf zou ik de dagen erna willen weghalen, omdat ik het achteraf maar niks vind. Pretentieus geouwehoer. Pijlen die meters naast het doel gaan. Misschien is schrijven niet zo mijn ding. Schopenhauer schrijft ergens dat sommige schrijvers al schrijvende hun gedachten ordenen; dat zijn de betere schrijvers. Andere schrijvers hebben hun gedachten al op scherp voordat ze met schrijven beginnen -nog beter-. Weer andere, de meesten, lukt het niet om, voor of tijdens het schrijven, enige orde te scheppen in hun verwarde gedachten. Meestal val ik onder de laatste categorie. Omdat ik de veelgemaakte fout maak ergens over te schrijven zonder een echte noodzaak, een urge.  Iemand die echt iets te melden heeft, weet waar hij het over heeft en zal dat op de meest efficiënte manier doen.  Wat heb ik te zeggen? Mijn dromen zijn interessanter dan de dingen die ik in het dagelijks leven meemaak. Maar een combinatie van schaamte en trots weerhoudt me ervan om deze op de blog te zetten. Je dromen, daar moet je zuinig op zijn vind ik. Net als je desillusies. Ook al leest bijna niemand dit blog, een lot dat de meeste blogs treft. Tragiek van de moderne, zijn creativiteit uitlevende mens: meer mogelijkheden dan ooit om zijn diepste zieleroerselen wereldkundig te maken, in welke vorm dan ook, en minder dan ooit zullen deze zieleroerselen gehoord worden in de massale kakafonie die het internet is. 2 miljoen nederlanders dromen ervan schrijver te worden, schijnt. Een idols voor aankomende schrijvers, daar is het wachten op. Of zou het al bestaan? De ikjes van het NRC, natuurlijk, een hall of (10 seconden) fame voor de velen die kúnnen schrijven, soms zitten er juweeltjes tussen. De meeste blogs zijn ikjes, maar dan minder kernachtig geformuleerd, en zonder clou. Of ze gaan over actualiteiten, het nieuws. Mijn oorspronkelijke idee was om een blog als een soort van schetsboek te maken, een soort van kunstzinnig dagboek zogezegd. Dat is niet helemaal gelukt. Het ontaarde in een mijmermoeras vol pretentieuze diepzinnigheden. Omdat ik denk dat niemand daarop zit te wachten, maar vooral omdat ik dat zelf saai begin te vinden wil ik het over een andere boeg gooien. Wat het gaat worden? Dat weet ik nog niet, misschien is dit wel mijn laatste blog. Tenzij ik in de toekomst door een heilig vuur, of een heilige verontwaardiging onstuitbaar wordt gedreven tot mededeling, verkondiging, scheldkannonade of hallelujagezang.