Het antiquariaat, die filosofische vuilnisbelt, is de plek waar het surrealisme lijkt uitgebroed. De ontmoeting tussen een naaimachine en een paraplu op de operatietafel hoort hier tot de reële mogelijkheden.
In het antiquariaat is de stoffige rommel uit zolderkamers door de tijd opgewaardeerd; met een patina van bladgoud bekleed. ‘Nothing of him that doth fade/ but does suffer a sea-change/ into something rich and strange’. De sprookjesachtige onderwaterwereld uit Shakespeare’s gedicht Full fathom five. In de tijd van Shakespeare waren er nog geen ondernemers die scheepswrakken plunderden. Het verleden was nog niet ontdekt als handelsartikel, (hoewel Shakespeare niet anders doet dan de geschiedenis voor eigen gebruik recyclen). De antiquair vent de mythe van Atlantis uit, een Atlantis voor huis-tuin en keukengebruik.
De curiositeitenwinkel is te vergelijken met een lexicon van in onbruik geraakte uitdrukkingen. Het is een Babylon van anachronismen die zich met elkaar proberen te verstaan, één groot rariteitenkabinet. Gestolde koortsdroom, catalogus van elkaar beconcurrerende verlangens, diaspora van geveilde inboedels, vanitasstilleven dat je kunt binnenstappen.
Achter de beveiligde winkelruit begint die andere wereld, een wereld van fernweh, een wereld van Jules-Verne-avonturen, Kuifjedromen. Een wereld zonder vrouwen, een seksloos universum. Wereld van sublimatie, herinnering, vrede.
0 Responses to “geschiedenis van het surrealisme”