‘Gebouwen uit de begintijd van de industrialisering hebben hun eigen fysionomie. Ze zijn gecompliceerd, en zijn snel ontstaan en verdwijnen ook weer snel, zodat we ons erg moeten haasten om het fenomeen überhaupt te begrijpen. Een van de manieren om het begrijpen te vergemakkelijken, is om dingen met het thema industrialisering te vinden die zich laten afbeelden. Een industrieel complex laat zich in zijn geheel moeilijk fotograferen; je moet het om het zo te zeggen uit elkaar nemen. De dingen die we uitgezocht hebben, laten zich als een geheel uitbeelden; als samenhangende vorm, van buiten: voorkanten van een watertoren, een hoogoven, een kalkoven.’ (Bernhard en Hilla Becher in Gespräche mit Kunstlern- Amine Haase).
De wereld verandert zo snel dat je het liefst alles zou vast willen leggen op foto. Tenminste, die neiging heb ik. Een van de manieren om dit probleem te omzeilen is het aanleggen van verzamelingen. In verzamelingen laat zich de chaos ordenen. De dingen worden uit hun natuurlijke verband losgerukt, hun verhaal wordt hiermee ontkend. Dat is verlies. Aan de andere kant ontstaat er een nieuwe samenhang, de samenhang van een verzameling. De blik van een verzamelaar zou je panoptisch kunnen noemen; hij wil de dingen in één keer in hun onderlinge samenhang kunnen waarnemen.
Bernd en Hilla Becher gebruiken het woord fysionomie. Fysionomie wil zeggen: iemands karakter aflezen uit zijn of haar gelaatstrekken. De industriële bouwwerken die ze fotografeerden tonen een bepaald karakter. Het zijn portretten van karaktertypes. Karaktertypes die zijn verdwenen.
Deze koeltoren-serie doet me denken aan uitgestorven dialecten of klederdrachten. Het laat een wereld zien waarin regionale tradities en industrialisering nog op een vreemde manier samengaan.
0 Responses to “verzamelingen”