Alsof er nog ergens in China of India onderdelen voor Spitfires gemaakt worden. Elektronenbuizen (‘radiolampen’) worden nog steeds geproduceerd. Vanwege hun onvervangbare eigenschappen, zoals een fraaie vervorming bij oversturing, worden ze nog graag in versterkers gebruikt. Ongetwijfeld speelt de vraag naar authenticiteit, ‘vintage’ een rol. Maar hoe lang kan dat nog? Sinds de kwikbarometer een paar jaar terug en nu dan de gloeilamp in de ban wordt gedaan door EU-wetgeving, vrees ik het ergste voor de elektronenbuis. Het is niet bepaald een groen product. (Maar wat is er eigenlijk mis met de gloeilamp? Geeft mooi licht en lekker veel warmte op de lange winteravonden.)
Sentimenteel? Niet alleen. Het is ook een kwestie van esthetiek, van schoonheid: want een werkende buizenradio of versterker zijn behalve wonderen van vernuft wonderen van schoonheid. En een buizenradio die voorgoed verstomd is, is meer ruïne dan een vervallen Romeins amfitheater. Een recent verleden wordt op die manier volslagen ontoegankelijk; de geschiedenis van de elektronica komt even ver van ons af te staan als Stonehenge. En dat gevaar van Stonehenge dreigt voor de nieuwste apparaten (met hun steeds kortere levensduur) nog veel eerder.
0 Responses to “het gevaar van Stonehenge”