Wobbe van der Meulen

De eeuwigheid is het gesuis van banden op asfalt. De eeuwigheid, dat is de Weesperstraat. Ik moest vannacht toen ik wakker lag denken aan een boek dat ik lang geleden las, omstreeks mijn 14e. Het ging over een deserteur in de eerste wereldoorlog. In dat boek wordt de stilte beschreven van een nacht in een autoloze stad. “The dead of night” zoals dat in het Engels zo mooi heet. Hoe vertaal je dat in het Nederlands? De doodstille nacht? Het zwart van de nacht? (in ‘dead’ klinkt ook iets mee van ‘dark’). ”The dead of night” is een zone,  vergelijkbaar met de doldrums. Een onbewoond eiland buiten de tijd. Door de uitdrukking ‘dead of night’ moest ik denken aan het liedje ‘Blackbird’ van de Beatles. En in een moeite schoot me de regel: ‘De merel gorgelt bittere bekers morgenwijn’ te binnen, van Achterberg. Dit is een stukje zonder richting, zonder pointe, ontstaan uit slapeloosheid. Gepis bij de buren. Ook dat is een fijn geluid, net zo geruststellend als suizend asfalt.