Dat vroeger echt niet alles beter was, bewijst deze ansichtkaart van de markt van Maastricht. (Zo te zien aan de auto’s dateert de kaart uit het begin van de jaren ’60). Als een buitenaardse invasie is de moderne tijd neergestreken in de binnenstad. Vanuit de verte komt nog meer lelijkheid aanzetten onder aanvoering van het monsterlijke flatgebouw. Een triomferend leger. Een onstuitbare vooruitgang die alles annexeert. Het Wirtschaftswunder.
De Waddenzee zou ingepolderd worden en in Amsterdam zou er een snelweg dwars door de binnenstad komen. De oliecrisis en de Nieuwmarktrellen moesten nog komen.
Opvallend is het gebrek aan regulering. Geen parkeervakken of parkeermeters. De auto is hier nog een heilige koe die geen strobreed in de weg wordt gelegd. Het woord ‘autoluw’ moet nog bedacht worden.
De kaart roept een complex aan gevoelens bij me op, een combinatie van afschuw en weemoed. Behalve een beeld van collectieve verdwazing, een technicolor nachtmerrie (die nog wordt versterkt door het chemische blauw van de lucht) is, roepen de knallende kleuren van de auto’s een beeld van zorgeloosheid op. (en wát voor een kleuren: diep en helder, kleuren die ik associeer met mijn prille kindertijd). Het is een beeld van vergankelijkheid, van illusies die op de schroothoop zijn beland.
0 Responses to “vooruitgang”