Wobbe van der Meulen

Twee dagen geleden heb ik weer eens een nieuw mobieltje gekocht. Niet omdat ik op mijn oude toestel was uitgekeken, een rechttoe rechtaan telefoon van Alcatel, 3 jaar oud, die het nog prima deed. Alleen deed zich het merkwaardige verschijnsel voor dat de sms mailbox vol was terwijl er geen berichten inzaten. Ik kon geen berichten meer schrijven en ontvangen, maar zodra ik de mailbox probeerde te legen gaf het toestel aan dat er geen berichten inzaten. Eigenaardig.
Al een week eerder was ik met mijn klacht naar de winkel getogen en de jongen die me daar hielp had dit nog niet eerder meegemaakt. Hij probeerde mijn SIM-kaart op een nieuw toestel, controleerde de mailbox, die leeg was, dus kon het niet op de kaart zitten. Met een nieuwe SIM-kaart was de mailbox van mijn toestel leeg, dus kon het niet aan de telefoon liggen. Maar zodra mijn SIM-kaart weer in mijn eigen telefoon ging, was de mailbox ook weer vol. Spookachtig.
Ik ging een paar dagen later weer naar de vodafone winkel en het meisje achter de balie kon me vertellen dat er sprake was van een softwarefout en dat er binnenkort nog wel meer functies zouden kunnen uitvallen. Op mijn vraag waarom het toestel met de softwarefout het 3 jaar goed had gedaan en nu ineens niet, kreeg ik als antwoord dat dat de leeftijd was.
Het zal aan mijn paranoia liggen dat ik de fabrikant ervan verdenk software te gebruiken die het toestel na 3 jaar onklaar maakt. De geprogrammeerde Total Loss. Een handige manier om de afzet te garanderen.

In theorie was het mogelijk om de softwarefout te herstellen, maar een nieuwe telefoon kopen was minder duur. Dus een nieuw toestel gekocht. De allergoedkoopste. Toch weer €20.

Nu had ik uit onvrede over kunnen stappen naar een concurrent om een geweldig aantrekkelijk abonnement te nemen, met heel veel beltegoed en een toestel met mp3-speler, fototoestel, videocamera, etc. Maar ik weiger met een telefoon rond te lopen die ook fototoestel en wat al niet meer is. Een telefoon is om mee te bellen, niet om foto’s mee te maken. De digitale fotografie heeft het mysterie van de donkere kamer al afgeschaft -wat ik heel jammer vind-, de spanning van het ongewisse, de magie van de beelden die worden tevoorschijn getoverd, en dan nu ook het fototoestel degenereren tot een extra accessoire, leuk dingetje voor erbij? Een belediging van koningin Eenoog! (zoals W.F. Hermans haar eerbiedig en vertederd noemt).
Fotograferen zou een gewijde handeling moeten zijn. Het is niet mis, de tijd stilzetten. Op oude portretfoto’s zie je dat het nemen van de foto een Moment is. Een foto is nog zeldzaam. Ook op geslaagde nieuwe foto’s vind je die magie van het zeldzame, van dat wat nooit terugkomt. Maar ik dwaal af. Zie bovenaan 1999 en 2005 naast 2008 liggen. Extrapoleer de evolutiereeks tot het jaar 2030. En stuur de tekening naar me toe! De meest opmerkelijke inzendingen ga ik op de blog zetten.