Er wordt al gewerkt aan een wetenschappelijke kaart van belevingswereld en wel in de neurologie. In zijn fascinerende boek de man die zijn vrouw voor een hoed hield noemt Oliver Sacks de experimenten van Wilder Penfield die ervaringshallucinaties wist op te wekken door van epileptici de temporale hersenkwabben met elektroden te prikkelen. Ik citeer Sacks: ‘de buitengewone en consequente detaillering die steeds als de cortex wordt geprikkeld naar boven kwam en datgene dat via het gewone geheugen kon oproepen verre overtrof deed Penfield het idee postvatten dat de hersenen een bijna perfect beeld bewaren van elke ervaring uit het leven van een mens; dat de totale bewustzijnsstroom in de hersenen wordt opgeslagen en als zodanig altijd kan worden opgeroepen’ (…).
Onze herinneringen zouden dus een gedetailleerde topologie in de hersenschors hebben. Even klikken naar de wikipedia voor informatie over Penfield blijkt deze claim behoorlijk af te zwakken. Maar in 5% van alle gevallen ontstond deze gedetailleerde herinnering. Ook bleven nieuwe pogingen bij het op deze manier oproepen van herinneringen tot dusverre zonder succes.
Ook uit de wikipedia: in het science fiction verhaal Do androids dream of electric sheep? van Philip K. Dick (dat de voornaamste inspiratiebron voor de film Blade Runner is) komt een Penfield Mood Organ voor waarmee het mogelijk is naar believen gewenste ervaringen op te roepen.
Voorlopig zal het nog wel science fiction blijven. Een dukebox waarmee we over onze herinneringen beschikken.
0 Responses to “dukebox van onze herinneringen”