De Duitse taal heeft prachtige, onvertaalbare woorden. Al surfend over het wereldwijde web stuitte ik op het mooie ‘Habseligkeiten’. Dit woord werd in 2004 verkozen tot het mooiste woord in het Duits door een jury van het Goethe-institut en de Deutsche Sprachrat. Niet het meest genoemde woord gaf bij deze prijsvraag de doorslag, maar de mooiste argumentatie. Doris Kalka uit Tübingen schreef: “Das Wort bezeichnet nicht den Besitz, nicht das Vermögen eines Menschen, wohl aber seine Besitztümer, und es tut dies mit einem freundlich-mitleidigen Unterton, der uns den Eigentümer dieser Dinge sympathisch und liebenswert erscheinen lässt. Typischer Vertreter dieser Klasse von Eigentümern ist etwa ein 6-jähriges Kind, das den Inhalt seiner Hosentaschen ausbreitet, um sich am Reichtum, an der Vielfalt der geliebten Sammlung zu erfreuen.
Voor de volledige argumentatie klik: http://www.spiegel.de/kultur/gesellschaft/0,1518,324672,00.html
Wat een pracht-woord. Wat direkt in mij opkomt is een tegeltjeswijsheid van m’n vader die niets, maar dan ook niets, nee zelfs het tegengestelde is van ‘habseligkeiten’:
‘t bezit van de zaak is het einde van ‘t vermaak.
Dat wonderbare woord is in elk geval het tegenovergestelde van wat ik altijd noem ‘de ziekte van heb’; meer, meer en nog meer. Hebben, hebben, bezit en bezit.