Bij het TV-programma Wedden dat?… zag ik eens een man die alleen al bij het aandachtig bestuderen van de groeven van een plaat het muziekstuk, de opname op die plaat, kon herkennen. Of hij een groot muziekliefhebber was, betwijfel ik. Op de radio hoorde ik ooit een man geïnterviewd worden die als hobby het verzamelen van geluidsopnames van treintrajecten had. Hij had heel Nederland compleet. Bij het horen van een geluidsfragment wist hij precies welk traject er werd afgespeeld. Dat was in de tijd dat de trein nog kedeng-kedeng zei. De vooruitgang die alle obstakels wegneemt, heeft deze hobby ingehaald. Ook het herkennen van platengroeven zal mettertijd als hobby uitsterven.
Er is een overeenkomst tussen een platengroef en een treintraject. Een reisje met de trein kun je beschouwen als een landschap dat wordt ‘afgespeeld’. Omgekeerd kun je een platengroef zien als een opgerold landschap dat wordt gedecodeerd. Zingende bergen.
Kijk eens goed naar het landschap hierboven. Hoort u de Hawaiiaanse palmen ruisen, de golven zingen?
P.S. Meer over de zapakara’s hier. Geen Hawaiaanse palmen dus, maar Surinaamse.
0 Responses to “gevonden op het waterlooplein 4”