Iedereen ziet meteen aan deze foto wat op schaal en wat werkelijke grootte is. Megalithische bouwwerken zijn nou eenmaal gemakkelijker op schaal na te maken dan een gigantische versie van hartmann stoelen, een plankier, tuintegels en struiken. Het is een kwestie van geld en inspanning. Waarom zou je moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Maar ik vind (en niet alleen maar omdat de mogelijkheid bestaat) dat de andere variant ook bestaansrecht heeft. Iets voor een themapark ‘Alice in wonderland’.
Dat is wat me frappeert: dat je aan de stenen op zichzelf niet kunt zien hoe groot ze zijn. Alsof gesteente een fractal is. Bij water is dat anders: je ziet duidelijk de capillaire werking bij bijv. kleine scheepsmodellen in water. Golven kun je niet verkleinen. Dat viel me altijd zo tegen bij de avonturen van Ome Willem. Die knulligheid van het water. Toen ik later de herhalingen zag van Thunderbirds vond ik dat juist weer gaaf.
0 Responses to “Asterix’s avonturen op schaal”